Mario is niet enkel dat leuke loodgietertje dat af en toe een schildpad op de kop springt en daarmee ook een prinses weet te redden. Deze loodgieter kan nog veel meer, sporten bijvoorbeeld. Door de jaren heen hebben we met de personages uit het Mario-universum mogen honkballen, karten, basketballen, voetballen en tennissen. Mario kan dus veel, maar brengt de nieuwste tennisgame uit de franchise wel iets nieuws?
Het leuke aan Mario is dat hij eens in de zoveel tijd in een nieuwe game opduikt. Kijken we bijvoorbeeld naar de spellen waarin de koddige loodgieter aan het tennissen is geslagen, dan zien we op de Gameboy Color een briljante RPG met leuke minigames. Deze kwam uit in het jaar 2000, het jaar waarin ook Mario Tennis op de N64 verscheen. Een viertal jaar later kregen we op de Gamecube Mario Power Tennis en dan kan Mario Tennis Open voor de 3DS natuurlijk niet ontbreken.
De serie heeft alleen een probleem. Waar de andere sportspellen met de bekende mascotte in de hoofdrol blijven verrassen met vernieuwende spelelementen, is het probleem met de tennisgames dat de delen met de jaren erg weinig vernieuwing weten te brengen. Het enige wat mij bijvoorbeeld bij is gebleven zijn de enorme power-ups uit Mario Power Tennis op de Gamecube en de eerder genoemde RPG. De leuke multiplayer en de sterke basis in de titels zijn de enige redenen om toch weer een nieuwe tennistitel met ieders favoriete loodgieter in de hoofdrol aan te schaffen.
Mario Tennis Open moet hier verandering in brengen. Ik val maar direct met de deur in huis en vertel je vast dat de game dit niet doet. De game laat je als vanouds tennis spelen met Mario-figuurtjes en dat is het wel. Zelfs de symbolen op het veld die je vertellen welke slag je moet doen, helpen de game niet vooruit. De game introduceert een 3D-effect, daarover zo meer, maar verder blijft het spel erg dicht bij het basisconcept. Het ontbreekt deze game aan lef en durf, waarnaast de game bovendien nog eens kinderlijk eenvoudig is. De eerste paar Championships zijn een fluitje van een cent en het zal je niet snel gebeuren dat je een wedstrijd verliest.
Dat komt ook door de sterke besturing. Dat voordeel heeft Nintendo wel, namelijk dat de solide basis vaak een prettige besturing geeft. Dat is nu ook het geval wanneer je netjes met de analoge stick en de knoppen speelt. Je tovert de effectballen gemakkelijk onder de knoppen vandaan. Lastiger wordt de game als je met het touchscreen gaat besturen. Voordat er geserveerd wordt kun je met de R-knop de mogelijke combinaties kiezen. Ik heb geen idee waarom er 3 verschillende schermen zijn, terwijl er maar 1 is die alle mogelijke slagen in 1 keer laat zien.
Daarnaast kan de game met de gyroscoop gespeeld worden. De titel is voor de 3DS, houdt dat in je achterhoofd, en bedenk dan dat de game je in het begin vraagt om de 3DS verticaal te houden. De camera schuift naar een positie net achter de schouder en je personage begint uit zichzelf te bewegen. Deze speelstand leverde naast een ongemakkelijke houding ook een onoverzichtelijke spel op. Het is ook het enige moment dat het 3D-effect van de Nintendo 3DS goed uit de verf komt. Een optie die je na de tutorial niet meer zult aanraken en in feite een overbodige toevoeging is.
Dat is niet de enige keuze die ik niet begrijp. De game laat je bijvoorbeeld ook van kant wisselen. Waar je normaal gesproken aan de andere kant speelt, laat Mario Tennis Open het hele beeld meedraaien en blijf je dus aan dezelfde kant van het veld staan. Het creëert een vreemde optische illusie die eerst overbodig aanvoelt, totdat je gaat opletten waar de Umpire staat.
De belangrijkste modus in het spel is de Championship modus. Hierin speel je in verschillende kampioenschappen tegen computergestuurde spelers en is het de bedoeling dat je wint. Deze cups zijn vernoemd naar bekende items uit de serie en zijn redelijk leuk om door te spelen, omdat je dan ook merkt, met name op de lastigere levels, dat een andere categorie speler ook een andere speelstijl heeft. Na de eerste vier krijgt je speler een ster en kun je moeilijkere toernooien spelen. De moeilijkheidsgraad wordt daar in de laatste toernooien opgeschroefd maar niet naar een onmogelijk niveau.
Dan kent de game nog 2 opties die als een slechte aanvulling voelen op de game. Bij de ene optie, Wedstrijd, kun je wedstrijden spelen tegen een CPU of een mens. Ik heb de laatste optie niet kunnen testen, maar uitgaande van de voorgaande edities zijn die gewoon weer leuk en kun je met 4 mensen gezamenlijk een spelletje spelen. Tegen de CPU spelen doe je ook al bij de Championships. De minigames zijn niet echt leuk te noemen. Je kunt de bal door ringen slaan, met Luna uit Galaxy, een rally spelen, de bal terugslaan van en naar Piranha Planten en Super Mario spelen met tennis. Je kunt niveaus halen en dat was het wel.
Mario Tennis Open doet in de serie helemaal niets nieuws. Wat de game aan vernieuwing heeft gebracht is niet echt goed gedaan. Wat er overblijft is een leuk tennisspelletje dat je eigenlijk met 2 of meer vrienden kunt spelen. De basis van de serie is nog altijd even sterk en de karakters die je verwacht zijn aanwezig. Er zijn er zelfs een aantal nieuw, zo kun je je eigen Mii importeren en pimpen met tennisgear en nog een aantal karakters vrijspelen.
Mario Tennis Open doet eigenlijk precies hetzelfde als de voorgaande delen in de serie. Dat zorgt ervoor dat de game gewoon goed is. In de basis doet de titel eigenlijk niets verkeerd. Het is alleen jammer dat de vernieuwingen die de titel wil doorvoeren niet helemaal goed uit de verf komen. De besturing met de gyroscoop werkt niet lekker bijvoorbeeld. Verder is het jammer dat ik niet heb kunnen merken of de multiplayer net zo leuk is als in de voorgaande games. Mario Tennis Open is in het kort gewoon een leuk spel dat weinig verkeerd doet, maar alleen niet had moeten vernieuwen.
