review: Soul Calibur V (Xbox 360) |
Soul Calibur 4 was een grote verbetering over 3, met de toevoeging van meerdere modi hoe je het spel speelt en een paar nieuwe personages die uiteindelijk wel fijn speelden. Een paar van de minpunten zijn te vinden in Yoda en Darth Vader. Nu zijn we aangekomen bij deel 5 en gaan we wederom kijken wat de verbeteringen en de minpunten zijn.
|
Een vechtspel valt of staat natuurlijk bij het vechsysteem net zoals een shooter valt bij hoe goed het schieten voelt. Soul Calibur 5 doet hierbij goede dingen die tegelijkertijd ook weer slecht zijn. Een voorbeeld hiervan is het vechtsysteem zelf, de makers wilden het spel toegankelijker maken voor nieuwe spelers en hebben daarom de combos versimpeld waardoor iedereen wel een speciale super move kan uitvoeren. Dit is op zich fijn voor de ongeoegende speler, maar om dit te bereiken hebben ze de moves van alle personages zo’n beetje gehalveerd waardoor het spel wat diepte verliest.
Hierdoor zie je regelmatig hele mooie combos over het scherm vliegen, maar voelt het spel toch houterig aan. Je hebt niet het gevoel net zoals bij vorige spellen dat je echt aan het vechten bent, je bent meer een ritme aan het volgen van aanvallen, verdedigen, aanvallen, verdedigen, etc. Hierdoor verlies het spel wat van de lol die het vorige spel wel had. Een ander belangrijk onderdeel van het vechtsysteem zijn de personages.
Een rooster van meerdere personages om mee te vechten dat telkens groter werd was een goede reden waarom mensen steeds maar bleven spelen. Dus daarom is het zo vreemd dat nu opeens ze een hele hoop personages er uit hebben gehaald die er al zo’n beetje vanaf het begin in zitten. Talim en Yun-seong zijn twee van de personages die verdwenen zijn. In plaats van de verdwenen personages krijgen we of hun kinderen wiens vechtstijl op hun ouders lijkt. Of we krijgen compleet nieuwe personages zoals Viola en Zwei.
Een andere toevoeging aan het rooster voor deze game is Ezio van Assassin’s Creed. Hij speelt gelukkig niet net zoals Yoda en Darth Vader, want waar die twee niet in het spel thuis hoorden, is Ezio een fijne toevoeging. Als je online speelt zal je hem zeer zeker vaak tegenkomen. Het voelt alsof hij past in de vechtstijlen en hij is een van de weinige vechters die ook echt makkelijk te besturen is. Dit komt mede doordat zijn combo’s helemaal makkelijk en kort zijn waardoor ze aan elkaar rijgen een stuk makkelijker voelt.
Het spelen van Soul Calibur 4 online geeft weinig opties en het is ook altijd lastig om een online match te vinden die op jou niveau is. In 5 is dit heel mooi opgelost. Bij de online modus heb je meerdere opties die je kan spelen voor meerdere speelstijlen. De coliseum modus is een modus waarbij je in een soort lobby wordt gedropt. In deze lobby kan je gewoon met mensen praten, iedereen uitdagen voor een potje en je kan zelfs een heel toernooi opzetten voor iedereen die op dat moment in de lobby zit. De resterend opties zijn redelijk vanzelf sprekend. Het is mooi om te zien bij een modus zoals ranked matches dat je de match zo kan tweaken als jij het wilt. Hoe goed moet de verbinding zijn, welk niveau mogen je tegenstanders zijn, welke kant van het spel speel je het liefst, etcetera.
Uiteindelijk is er dan ook nog de single player variant van het spel en hoe minder ik daarover ga zeggen des te beter het is. De Story Mode is compleet veranderd. Een tegenvaller is dat je niet meer je eigen personage kunt kiezen. Je speelt door het hele verhaal met Patrokolos (de zoon van Sophitia) of met Phyra (haar dochter). Deze teleurstelling komt samen met het feit dat het verhaal dood en droog aanvoelt, het enige positieve punt wat ik kan vinden over de verhaal modus is dat tussen het vechten door de schetsen die het verhaal uitbeelden er heel erg mooi uitzien. Voor de rest kun je onder de single player modus nog een paar andere opties vinden zoals versus, een moeilijkere arcade, arcade, enz. Deze zijn alleen wel meer het standaard voer dat er bij ieder vechtspel tegenwoordig inzit. |
conclusie |
Soul Calibur 5 is in veel opzichten een waardige opvolger van 4, maar het laat alleen op heel veel plekken wel een paar steekjes vallen. Het afgeraffelde verhaallijntje, de kleinere selectie aan personages en het houterige gevoel waarmee je vecht zijn allemaal dingen die het spel niet beter maken. Zelf zou ik wachten tot het spel goedkoper is en dan een keer pakken als hij onder 40 euro zit.
“Laten we maar hopen dat dit het laatste verhaal van de Two Swords is.” |
65 |
|
|
|
|
