Het begint wat saaiďg te worden als het gaat om de Olympische Spelen. Sinds 2007 zien we Mario en Sonic dan tegen elkaar strijden. Dit is de derde keer dat we op de Spelen zijn met de mascotte van Nintendo en de vroegere mascotte van SEGA. Is het nog wel leuk? Is het nog spannend? Heeft het nut om nog een keer de game te kopen?
De sporten in deze game zijn de revue al een keer gepasseerd en degene die nieuw zijn, waaronder voetbal, paardrijden en badminton, zijn niet echt de spellen waarvoor je deze game gaat kopen. Badminton is bijvoorbeeld een simpel wapper spelletje en het paardrijden is in zijn geheel niet leuk te noemen. De besturing werkt, maar paardrijden is niet iets wat ik heel erg spannend vindt. Het voetbal heeft wat weg van de Mario voetbal games, maar is niet heel erg uitdagend. Dat maakt de game wat betreft een herhaling van zetten voor het grootste gedeelte dan. Zelfs de besturing is gekopieerd uit oudere sporten, waardoor je soms het gevoel hebt weer ouderwets aan het zwabberen aan te zijn.
Wat nieuw is dat je je echt in Londen waant. Waar je in de vorige games alleen bij de titel zag dat je in Peking was of in Vancouver, zie je nu zowaar enkele bekende plaatsen in Londen voorbij komen. Denk hierbij aan de Big Ben of dat enorme reuzenrad wat ze in die stad hebben staan. Het is misschien niet een enorme vernieuwing, maar het voelt ergens wel een tikkeltje verfrissend en alsof je al een half jaar te vroeg op de Olympische Spelen bent. De ‘London Party’-modus is daar het ultieme uitvloeisel van en brengt verschillende evenementen samen tot een soort ‘free for all’. Direct ook de echte vernieuwing die voorvloeit uit de focus op de Britse hoofdstad.
Het beste van die modus is dat het ook nog eens een vlucht is van de standaard Olympische setting. In deze modus worden de sporten een soort simpele minigames. Leuk met vrienden natuurlijk. Daarnaast zijn er ook nog de Dream Events. In deze modus kom je uit in een wereld die verbonden is met Mario en Sonic. In deze wereld voer je, net als in eerdere delen, een aantal Olympisch gerelateerde sporten uit. Nog steeds zijn deze lekker overdreven en kom zit je stiekem ook met een glimlach achter de buis.
De party-modus en de Dream Events zijn de twee modi die de game redden. De echte Olympische sporten zijn simpelweg saai. De besturing is niet spannend en er zijn een heel aantal minigames al een keer beter gedaan. Dat is best een beetje apart te noemen, je zou natuurlijk verwachten dat we veel verder zijn dan een paar jaar terug. Dit is niet het geval kennelijk en dat zorgt er stiekem voor dat niemand die de eerdere spellen van Mario en Sonic op de Olympische Spelen niets echt iets nieuws mee zullen maken in de game en dat is jammer.
conclusie
Mario en Sonic op de Olympische Spelen 2012 is een game die zowel te vroeg als te laat komt. De Spelen zijn pas over een half jaar of iets dergelijke, alleen is de gameplay een tikkeltje achterhaald hier en daar. Je hebt echt het gevoel teruggeworpen te worden in de tijdslijn van Wii-minigames. Spelers die de games al kennen beleven niets nieuws. Gamers die een leuke minigamecompilatie willen en twijfelen tussen Go Vacation! of deze titel, moeten deze titel kopen.
“Nog een keertje de Olympische Spelen en Mario en Sonic”
