review: Alpha Protocol (Xbox 360) |
Naast mijn passie voor videogames, besteed ik ook een flink aantal uren in de week aan het kijken van tv-series. Echter komen deze altijd tot een zomerstop en dan maak ik vaak de overstap naar films. “Waar gaat Kevin in hemelsnaam naartoe,” hoor ik jullie vragen. Dat is vrij simpel, namelijk de vraag: Wat zou er gebeuren als men James Bond, Jason Bourne en Jack Bauer in een blender zouden gooien? Geen prutje JB’s, maar Michael Thorton, als we SEGA tenminste mogen geloven tenminste. Zij laten deze held namelijk de hoofdrol spelen in hun nieuwste game: Alpha Protocol!
|
Naast dat al deze vier personen voor de overheid werken of hebben gewerkt, hebben ze nog iets met elkaar gemeen: ze worden allemaal op een bepaald moment in hun rug gestoken door de eigen overheid/werkgever. We hebben het Jack zien gebeuren in de laatste twee seizoenen, Jason kon zich er niks meer van herinneren en moest dus uit de weg en ook James werd geprobeerd uit de weg te ruimen.
Wanneer jij als Michael Thorton begint bij de mysterieuze, “niet-bestaande” overheidsinstantie Alpha Protocol, word je meteen op een grootse missie gestuurd naar het Midden-Oosten. Opvallend, maar oké, je gaat op pad. Wanneer je missie ten einde loopt, blijkt er toch het één en ander niet pluis te zijn met de missie; schijnbaar is er meer aan de hand binnen Alpha Protocol en de nog vagere Halbech Corporation. Blijkbaar had dit niet uit mogen komen, want als ze met kruisraketten op je gaan schieten, is het vaak een teken dat je baas van je af wilt. Nu aan jou de taak om uit te vinden wie er achter zit en belangrijker nog: waarom?
Al tijdens de introductiemissie merk je dat de game uit verschillende onderdelen bestaat. Als eerste mag je gaan sluipen en infiltreren zoals James dat alleen maar kan. De bedoeling is namelijk om zoveel mogelijk onopgemerkt te blijven en alleen in hoge nood je vuisten of wapens te gebruiken. Dit word je echter niet te makkelijk gemaakt: overal hangen camera’s, zijn er elektronische machinegeweren opgesteld en zijn alle systemen gelinkt aan het alarmsysteem. Toch zijn deze dingen allemaal goed te ontwijken, in tegenstelling tot het “magische” zichtsveld van de vijanden. Deze zien je namelijk overal, zelfs als je achter een hoekje zit, je achter ze aan loopt en ze niet omdraaien of van gigantische afstanden. Het is natuurlijk jammer dat er bij de ontwikkeling niet beter is nagedacht over dit systeem, want nu is het zo dat het vaak maar op één manier kan...
 Precies: handgemeen en vuurgevechten zoals Jason deze zo goed kan uitvoeren. Zodra je namelijk gezien wordt heb je twee opties: ben je op een wat langere afstand, dan kun je het beste één van de vier wapens pakken. Je hebt namelijk in de game keuze uit een pistool, shotgun, semiautomatisch machinegeweer en een aanvalsgeweer. Deze vier zijn allemaal uit te breiden met nieuwe magazijnen, kolven, vizieren en andere gadgets om zo de statistieken te verbeteren, al betaal je hier wel de volle prijs voor. Eén probleempje met het schietelement in de game: hier geldt namelijk vaak de regel “50 keer schieten, nog alles mis”. Neem je de tijd, dan zal je richtkruis langzaam verkleinen, maar zit je in een vuurgevecht, dan heb je hier vaak niet de tijd voor en kan het dus regelmatig voor ergernis zorgen als je vier magazijnen moet leegschieten om een vijand neer te halen.
Ben je echter op de kortere afstand, dan kun je er lekker op in gaan rammen met je twee vuisten en beide benen. Deze aanvallen zijn niet aan te passen, maar kunnen wel beter worden. In de game zit namelijk een uitgebreid RPG-element: door het hacken van computers, beveiligingssystemen en deuren (door middel van simpele mini-games) en het voltooien van missies krijg je vaardigheidspunten, welke je op den duur weer kan uitgeven aan nieuwe vaardigheden. Dit systeem zit dan weer wel goed in elkaar, want deze vaardigheden komen goed van pas. Zo krijg je al snel een vaardigheid om te zien welke richting de vijanden op kijken, een vaardigheid om stil voorbij een vijand te kunnen sluipen en zijn er ook wapengerelateerde vaardigheden zoals voor een korte periode onbeperkt kogels te kunnen afvuren uit je SMG zonder te herlanden.
Een ander onderdeel wat zeer goed is uitgewerkt in de game, zijn de gesprekken. Je raadt het al: HET sterke punt van mijn persoonlijke held Jack Bauer. In de game zit namelijk een gesprekssysteem wat lichtelijk veel weg heeft van een gesprekssysteem zoals we dat kennen uit Mass Effect. Je krijgt twee, drie of vier mogelijkheden waar je uit kan kiezen, vaak in de vorm van houdingen welke effect hebben op je gesprekspartners. Sommige houden van een serieuze, no-nonsense gesprekken, terwijl anderen meer op hun gemak zijn in een ontspannen sfeer waar een grapje geen kwaad kan. Hoe beter je dit gesprek weet te voeren, hoe beter de verstandshoudingen worden en des te meer zullen deze contacten van pas komen in latere missies.
Tijdens de game zul je jezelf begeven in vijf verschillende gebieden, waarmee je bijna de hele wereld hebt gezien. Jammer genoeg is dit ook alles wat je te zien krijgt en zijn de omgevingen dus vrij schaars, net zoals de duur. Want ondanks dat het een lekker sappig verhaal is, zal de game maar maximaal rond de zes tot acht uur aan gameplay voortbrengen. Daarnaast mist de game een hoop afwerkingen, zoals ik al eerder vermelde. Het sluip- en schietgedeelte had naar mijn smaak beter uitgewerkt kunnen worden en er zitten veel bugs in de game, welke de game geen goed doen. |
conclusie |
Alpha Protocol is duidelijk niet de standaard ‘run and gun’-game geworden en weet een leuke afwisseling met zich mee te brengen. Toch mist de game op veel vlakken een goede afwerking en barst het van de bugs in de game. Vooral wanneer je serieus je best doet om onopgemerkt te blijven en je wordt ontdekt, kan het wel eens tot vloeken leiden. Gelukkig dat de game een sappig verhaal bevat en leuke karakters, anders had je echt geen reden gehad om hem nu te kopen en niet als hij pas in de budgetbak ligt...
“Michael Thorton blijft ver onder het niveau van de drie JB’s!” |
68 |
|
|
|
|
