|
nieuws: Vancouver 2010 (PlayStation 3)
|
Sport is geweldig. Alle toernooien of rondes volg ik steevast met veel interesse. Een toernooi is echter de uitzondering op deze welbekende regel. De Olympische Winterspelen zijn voor mij het toppunt van de diepe dalen der sport. De welbekende sporten als schaatsen, in al zijn facetten, skiën, in al zijn facetten en sleeën, wederom in al zijn facetten, draaien allemaal om het zo hard mogelijk glijden. Daarnaast is een flink aantal sporten onderhevig aan jurering, waardoor het in mijn ogen geen sport meer is.
|
Het betekent inderdaad dat ik stuntskiën, kunstschaatsen of stuntsnowboarden, fuck de officiële namen, geen echte sporten vind. Evenals dat schoonspringen en synchroonzwemmen dit zijn op de normale Olympische Spelen. Een ander punt waardoor de Olympische Winterspelen me geen ene hol interesseren komt door de basis van elke sport, namelijk glijden. In feite is het hele toernooi niets meer dan een toernooitje glijden, ofwel op ijs, ofwel op sneeuw. Mijn grote vraag is dan ook waarom het niet de Olympische Glijspelen zijn of iets dergelijks. Dat schept tenminste duidelijkheid en weet je als toeschouwer waar je aan toe bent. Net als met het EK voetbal, waar ook niet ineens jurypunten worden toebedeelt aan de trucjes met een bal en je zo verder kunt gaan.
De Olympische Spelen zelf, de grote broer van de Wintervarianten, begint hier steeds meer tegen aan te schuren. Nu wil ik niet alle sporters in een recensie op de tenen trappen. Toch ontkom ik er niet aan dankzij Vancouver 2010: The Official Videogame of the Olympic Wintergames. Deze titel doet precies wat de titel je vertelt, je kunt ook gaan skiën, bobsleeën en schaatsen. Het beste van alles is dus dat je dit in bijna alle hoedanigheden van die sport kan doen. Je kan dus ook aan skeleton doen of de reuzenslalom of short track of snowboarden en ga zo maar door. Kortom, de Olympische onderdelen zitten in de game, helaas eindigt daar de gelijkenis.
Nu kan het komen door mijn houding naar de Olympische Winterspelen toe, maar de game heb ik vooral als saai ervaren. Begrijp me niet verkeerd, de titel is in het begin zeker pittig, dat komt niet door een gebrekkige besturing, maar door de kracht van de NPC die als eerste eindigt. Deze doet namelijk alles vrijwel perfect. Dit daagt je tot op zekere hoogte uit om hem te willen verslaan, maar als je eenmaal de truc door hebt, lukt het je vrijwel overal om eerste te worden. Ook grafisch doet de game eigenlijk niets verkeerd. Toch kan de game me eigenlijk niet boeien.
Dat komt doordat je in feite keer op keer hetzelfde doet, namelijk zo hard mogelijk of goed mogelijk glijden. Hierdoor vervaagt het gevoel dat je keer op keer wat anders doet en dat maakt het geheel in mijn ogen dodelijk saai. Elk onderdeel gaat op elkaar lijken en het ergste van alles is dat je redelijk aan het button bashen bent op een aantal knoppen. Een voorbeeld: bij het short track bouw jij je snelheid op door heel snel op de X-knop te drukken. Bij een bocht moet je vervolgens op X blijven drukken voor je snelheid en nog soepel door de bocht komen door de L-knop in te drukken. Dat herhaaldelijk op X drukken komt in veel sporten terug. Een makkelijk, doch erg eenvoudige besturing die de uitdaging niet echt groter maakt.
Daarnaast kan ik het de ontwikkelaar niet vergeven dat je niet aan curling kan doen. Dit bowlen op ijs, waarbij je heerlijk met bezems in de weer kan gaan, is voor mij het toppunt in elke Olympische Winterspelen-game, zoals in Mario en Sonic, maar ook bovenal het enige lichtpuntje aan de Olympische Winterspelen an sich. Het is een sport waarbij je vol gratie je gang kan gaan en voor je gevoel het ijs eens lekker bezemen. Een andere sport die enorm uitgekleed is. De game kent namelijk niet het schaatsen op grote afstanden. Dit gemis zorgt ervoor dat ik me tussen de veertien verschillende sporten een beetje alleen voelde. Dit is enorm jammer.
Een ander punt waar deze game makkelijk verbeterd had kunnen worden is een eventueel plaatsingstoernooi en een eigen karakter. Nu kun je met je PSN-account heerlijk meedoen aan de Spelen, maar het geeft gewoon weinig voldoening om een gouden plak te halen. Stel je voor dat je eerst moet strijden om de plaatsten met bekende schaatsers. Dat jij als Nederlander Sven ijs kunt laten happen en gewoon van hem kan winnen. Dat zou pas een enorme kick geven. Helemaal als je naar de eerste plaats op het podium klimt na een lange voorbereiding. Helaas zit dit er dus niet in en zorgt het ervoor dat Vancouver 2010 nergens zijn saaiïgheid ontstijgt en mijn gevoel voor de Winterspelen gewoon een van afkeer blijft en de vraag alleen maar groter wordt waarom het niet het Grote Glijfestijn heet. |
| conclusie |
Vancouver 2010 heeft een hele lange subtitel en is nergens echt heel spannend. Dit komt voornamelijk doordat de game de besturing vaak herhaalt en, wanneer je het trucje een beetje door hebt, je makkelijk kunt winnen. Dan kan een game qua besturing weinig verkeerd doen en er zelfs leuk uitzien, het daagt gewoon nergens uit en hij wordt dan eentonig en saai.
“Alweer een glijfestijn in de sneeuw, ik word er niet warm van.” |
45 |
|
|
|
|
