review: MagnaCarta 2 (Xbox 360) |
Ik heb het al eerder gezegd, ik heb een verslaving aan Japanse RPG’s. Zo’n beetje elke JRPG die in het jaar 2009 is uitgekomen, heb ik in mijn handen gehad en er ook meestal van genoten. Laatst was het weer raak, want deze keer viel MagnaCarta 2 op de mat. Hoewel ik niet bekend ben met het eerste deel, ben ik toch gewoon aan de slag gedaan, om weer een flink aantal uren van mijn leven in een game te stoppen.
|
In MagnaCarta 2 speel je met Juto, een knul die op een bepaald punt is aangespoeld op een eiland, maar zich helemaal niks kan herinneren. Wanneer het eiland wordt aangevallen, komt Juto in aanraking met prinses Zephie, die leiding geeft aan de Counter-Sentinel Unit. Wanneer je vlucht van het eiland, besluit je om je aan te sluiten bij deze eenheid. Natuurlijk is het aan jou de taak om het koninkrijk te redden en je geheugen terug te krijgen. Maar of je geheugen nou wel zo zuiver is, is nog maar de vraag...
In een kleine veertig uur baan je jezelf en je groepsleden door dit verhaal, terwijl je vele gevechten tegenkomt. MagnaCarta 2 kent een Real-Time Fighting System, wat betekent dat je in gevechten terechtkomt zonder dat je van scherm wisselt, er laadtijden zijn of moet wachten op je beurt. Hoewel het wachten op je beurt niet altijd helemaal waar is. Tijdens een gevecht staat er namelijk een balkje in beeld, welke zich opvult naarmate je aanvallen uitvoert of items gebruikt. Ga je te hard van stapel, dan moet je even afkoelen en kun je wisselen naar een ander groepslid. Doe je dit met de goede timing, dan vervalt je “Overheat-status” en kun je weer verder vechten. Doe je het echter fout, dan kunnen twee van de groepsleden oververhit raken, en is nog maar één karakter klaar om te vechten. Verpruts je het helemaal, wat in het begin regelmatig zal gebeuren, dan komen alle drie de karakters op het veld stil komen te staan, en kan je flink wat schade opvangen.
Hoe snel deze balk zich vult, hangt van een aantal dingen af. Ten eerste je aanvallen, hoe sterker de aanval, hoe sneller deze zich opvult. Deze aanvallen kun je upgraden en je kan nieuwe aanvallen kopen met, zoals in zo’n beetje elke RPG, punten die je vergaard wanneer je een level omhoog gaat. Elk karakter heeft twee typen wapens (zo heeft Juto een eenhandig zwaard en een tweehandig zwaard) die allebei een aparte “Skill-Tree” hebben. Ten tweede kun je de wapens die je hebt aanpassen met een aparte soort edelstenen, genaamd Kamond’s. Deze zijn er in verschillende soorten en kunnen in bijna elk wapen worden toegepast, welke je wapen extra krachten geeft of je karakter een bonus in zijn statistieken.
Grafisch kent de game zijn ups en downs. De game ziet er leuk uit, maar het had wat beter gekund. De omgevingen zijn vrij afwisselend maar wanneer je wat langer in een bepaalde omgeving ronddwaalt, kunnen deze soms wat gaan vervelen. Daarnaast kent de game wat pop-ups en zakt de framerate op drukke momenten in. Verder zijn er maar weinig filmpjes tussendoor en worden de gespreken vooral gehouden in een statisch scherm waar je alleen de personen van de dialoog ziet die bewegen en verder niets. Voor het geluid geldt hetzelfde, ups en downs. De game weet de sfeer goed neer te zetten, maar aan de andere kant zijn zowel je vijanden als je groepsgenoten vrij irritant tijdens gevechten, omdat het lijkt dat ze dan maar één zin uit kunnen spreken. Ook had de lipsync beter gemogen en is het jammer dat de originele Japanse stemmen niet in de game aanwezig zijn. |
conclusie |
MagnaCarta 2 is een leuke JRPG geworden om deze regenachtige dagen te vullen, maar is zeer zeker niet de sterkste van het jaar 2009. Ondanks dat de game een innovatief vechtsysteem laat zien, wat zeker een leertijd nodig heeft, laten ze toch wat steken op audio en visueel gebied vallen. Op deze vlakken is de game zeker niet slecht, maar we hebben beter gezien dit jaar. Toch is dit een leuke titel om een veertigtal uren te vullen op deze donkere dagen.
“Ondanks dat het niet de beste is, verdient deze JRPG toch wel een plaatsje in de kast van de RPG-fan.” |
79 |
|
|
|
|
