Het hoofdkantoor van Nintendo is een magische plaats. We spelen er Zelda, met nieuwe handhelds en ga zo maar door. Heel soms kom je er ook iets tegen waarvan je denkt: ‘Whut?’ en loop je er aan voorbij. Mystery Case Files: The Malgrave Incident is een dergelijke game. Het duurde lang voordat iemand zich ook maar aan die game waagde.
Toen ik de game begon te spelen, begon er heel diep in mij een belletje te rinkelen. Mystery Case Files is een langlopende gameserie die het zoeken naar objecten hoog in het vaandel heeft staan. Elke game in de serie laat zich spelen als een traditionele avonturengame en ook qua verhaal neemt de serie dergelijke trekken aan. Elke keer begin je met iets heel kleins en kom je terecht in een verhaal dat zijn weerga niet kent. Dit is ook met dit nieuwe deel op de Wii het geval.
The Malgrave Incident verhaalt over Malgrave Island. Een eiland waarvan het water je jaren jonger zou kunnen maken. Deze legende trok vele toeristen naar het eiland, waaronder een jonge Winston Malgrave. Malgrave was een rijk man en heeft het eiland enkele jaren in flinke voorspoed geleid. Totdat hij de rots in de zee afsloot voor het publiek en niemand meer weet wat er is gebeurd. Kennelijk heeft hij nu een probleem, want hij wil de topdetective, welke de speler is, van het Mystery Case Files Agency hebben om hem te helpen.
Kortom een verhaal met veel onduidelijke punten. Dat bleek ook wel tijdens het spelen van de game. Het begint allemaal erg simpel met het leren van de besturing. Het komt erop neer dat je de cursor naar een kant van het scherm beweegt en je gaat heen en weer. Niet lang nadat je bent begonnen kom je je eerste zoekopdracht tegen. Je betreedt een schuur en vindt deze volgestopt met voorwerpen. Onder in beeld komt te staan wat je moet zoeken.
Dit klinkt heel makkelijk, maar er zit een addertje onder het gras. De ontwikkelaar is namelijk bedreven in het creëren van lastige zoekplaatjes. Eén voorbeeld is dat we, je kan de game heel gemakkelijk met 2 man spelen, moesten zoeken naar een baard. Gewoon zo’n ding van haar dat, vooral, mannen op het gezicht kunnen laten staan. Hoe goed je ook keek, er is geen baard te vinden. Geen losse althans, want ergens klein in een hoekje is een foto te zien van een man met baard. Door de simpele uitleg van andere woorden zie je niet snel dat dat de baard is die je zoekt. Onbewust leg je een andere link.
Na het oplossen van zo’n zoekplaatje kun je door met het verhaal. Het volgende scherm kwam ik alweer een zoekplaatje tegen met soms hele ingewikkelde en goed verstopte voorwerpen. Het geeft een soort rustige uitdaging die ik in elk geval wel kan waarderen. Wat ik aan deze game niet kan waarderen is de grafische stijl. Deze is mij net even te tekenfilmachtig. Daarbij zag de omgeving er niet enorm strak uit en zijn diverse effecten ronduit lelijk. Als ik dan in een rustige game ondergedompeld wordt, dan wil ik ook dat het in een mooie omgeving is.
